ارسال نظر

  • قدر و منزلت دین شناس را چگونه می توان شناخت
    ---
    دین شناس از رتبه ی سطح تا اجتهاد و مرجعیت اگر به تقوای عملی همیشگی شناخته نشود حرمت و منزلتی برای خود کسب نکرده و در منزلت تفاوتی با افراد نا آگاه و بی سواد ندارد.
    نخستین و مهم ترین تجلی تقوای عملی دین شناس در مقید ساختن همیشگی خود در تبلیغ و آموزش دین و مذهب و در رفتار به حد و مرزها و باید و نبایدهای شناختهای فرهنگ اصیل دین داری قرآنی و اصول استدلال عقلی و فرا تر نرفتن او از این ملاکها و معیارهای اصیل سنجش و ارزیابی سطح درستی و نادرستی روش دین داری و مذهب داری و رفتار است.
    اگر دین شناس نتواند مقید بودن خود را به این ملاکها و معیارهای سنجش در عمل بهنگام تدریس و آموزش دین و رفتار به اثبات برساند نمی توان برای گفتار منبری و درسی و رفتار او ارزش و حرمت دینی قایل بود و حساب چنین دین شناسی در بسیاری از آیات محکم و مفصل قرآن آشکار و مشخص است و بحکم عقل چند ذرع پارچه در هر رنگی که باشد برای او ارزش و قدر و منزلت ساز نیست.
    آموزش و پروش و آماده سازی دین شاس اگر با تقید به حد و مرزها و بایدها و نبایدهای مذکور نباشد حاصل تلاش او در کسب تخصصها و نیازهای دین شناسی برای پیشبرد دین داری و مذهب داری مردم هیچ نتیجه ی مثبت و سازنده ای نخواهد داشت و منجر به گمراهی دین داران مذهبی نیز خواهد شد.
    دین شناس برای گذراندن امتحان یک عمر تقید به تقوای عملی ، همیشه در معرض دید و ارزیابی خداوند قرار دارد ولی برای احراز اطمینان از این تقید حیاتی و سرنوشت ساز برای دین داری جامعه باید از نظر مراکز آماده سازی دین شناس و عقلای متدین جامعه برای مصون سازی دین داری و مذهب داری جامعه از انحراف و کج روی او پیوسته در معرض ارزیابی علمی و شخصی آشکار ونهان قرار گیرد.
    روشنگریهای قرآن کریم تاکید می کنند حیاتی ترین نیاز جوامع بشری دین داری درست وحیانی است که تضمین کننده ی سالم و بهینه شدن همه ی جنبه های زندگی بشر است و منهای چنین دین داری بشریت پیوسته به سوی تباهی حرکت می کند.