نزاع های اصلی انتخابات ۱۴۰۰ کدام هستند؟


گفتگو با پرویز امینی


+ 
7

- 
0

عرض x طول

دکمه اشتراک گذاري تلگرام ارسال ويدئو در تلگرام

ارسال نظر
نظرات
(برای مشاهده نظرات کلیک کنید)
  • اگر به رسانه ها نگاه تحقیق داشته باشیم و نظرات را تحلیل کنیم می بینیم که نظر دهندگان اغلب و بسیار سریع با هم درگیر می شوند و آنهم نه بر سر موضوع مورد بحث. علت این خشونت نوشتاری هم می تواند عدم آگاهی باشد یا فشار اجتماعی یا سطح توقع بالا..
    اگر این مقدمه را بپذیریم ، بی معطلی از کلمه نزاع استفاده نمی کنیم. نامزدی اولویت را اقتصاد مقاومتی می داند و باید توضیح ( برنامه ) دهد که چگونه آنرا اجرا می کند و مردم توضیحات را می پذیرند یا خیر.
    لذا وظیفه رسانه و تحلیل گر و دانشگاهی و حوزه ای و دانش جو تربیت دقیق شنیدن و دقیق اندیشیدن و دقیق انتخاب کردن است. بعنوان نمونه همه مخالف شعار گرائی هستیم اما هیچ کس توصیح نمی دهد که چگونه شعار را با استفاده از شعور رد کنیم. به کلام دیگر معیار و ترازوی سنجش فرمایشات دقیق یک نامزد با کلی گوئی ها و مبهم گوئی ها دیگری چیست و کجاست؟
    در این روز ها حزبی عمل کردن بسیار مضر است و کلمه نزاع این تقسیم بندی ( بخوانید اختلاف ) در جامعه را بخوبی نشان می دهد و ترویج می کند که بزیان همه است. وقتی که اشرف پهلوی فساد می کرد نمی دانست که شاخه زیر پای خود را می برد. در غربت نوشت که برادرم حق داشت اما دیر شده بود برای او و برای ملیونها ایرانی مسلمان. حالا هم چنین است و منافع شخصی و حزبی در این زمان بزیان همه است.
    دشمن دویست درجه از سیصد و شصت درجه مرز ایران اسلامی را در اختیار دارد.استعداد های ما را می رباید، اقوام ایران را تحریک می کند . دانشمندان ما را ترور می کند ، مسئولین را به فساد آلوده می کند .بر روی انحطاط فرزندانمان سرمایه گذاری کرده ، سیاسیون ما را برای بار هزارم فریب می دهد الخ در چنین شرایط هر عاقلی از فردا باید به ترسد. باید متحد شد. باید به دو بال تخصص و تعهد آویخت.
    در انتخابات گذشته جلیلی بنفع رئیسی عقب نشست و این نشانه تعهد است و دیگران ماندند و چنان رفت که رفت. ما در برابر دشمنی می جنگیم که ناخداگاه ، ان شاءالله ، او را مدل و معلم خود کردیم.
    امروز روز ایثار است .امروز روز دست زدن به حبل خدا است و متفرق نشدن. در قرآن کریم ، آی کسانی که در لباس پیامبر هستید و در دو حزب اصول و اصلاح ، در کتابی که به آن استناد می کنید ، تنها نام دو حزب ذکر شده : حزب الله و حزب شیطان.